با گسترش فناوری سایبورگ، فراتر از عرصه های پزشکی شاهد چه اتفاقاتی خواهیم بود؟

0

عصر سایبورگ ها از آنچه ما فکر میکنیم نزدیک‌تر است. پیشرفت سریع فناوری رباتیک در عرصه پزشکی، تجهیزات پوشیدنی و ایمپلنت های مختلف باعث شده برخی انسان ها تا حدی ماشینی شوند و این روند ادامه خواهد داشت.

در عرصه پزشکی که امروزه کاربرد اندام های جایگزین بسیار کارآمدی از جنس تیتانیوم و فیبر کربن تبدیل به امری رایج شده است، این پیشرفت بسیار قابل توجه است. استفاده از پاهای مصنوعی تیغه مانند توسط قهرمانان پارالمپیک موجب ایجاد پرسش هایی در این زمینه شده است که آیا استفاده از این پاها منجر به ایجاد برتری نسبت به افرادی که پای طبیعی دارند می‌شوند یا خیر.

برای دهه ها، اندام های مصنوعی مایوالکتریک – اندام های مصنوعی که سیگنال های مصنوعی را از ماهیچه ها دریافت می کند تا به کاربر امکان کنترل دستگاه را بدهد – جایگزینی مکانیکی برای بیمارانی بوده که دستشان را از دست داده اند.

در حال حاضر پیشرفت در رباتیک منجر به ساخت دست های مصنوعی شده است که از نظر چابکی روز‌به‌روز به دست واقعی نزدیک‌تر می شوند. دست مصنوعی Michelangelo کاملاً به صورت مفصل به مفصل ساخته شده است و آنقدر دقیق و کارآمد است که می توان با آن کارهایی همچون آشپزی و اتو کردن را انجام داد.

حتی محققین دست های رباتیکی ساخته اند که حس لامسه دارد و قابل کنترل توسط مغز است. همین ماه گذشته یک گروه از یک بازوی مایوالکتریک استاندارد به همراه یک سیستم بینایی کامپیوتری و دوربین رونمایی کرد که امکان “مشاهده” و گرفتن اشیاء را بدون اینکه استفاده کننده حتی یک ماهیچه‌اش را تکان دهد فراهم می کند.

در حال حاضر اسکلت های پزشکی در بازار موجود هستند که از بین آن ها می توان به ReWalk و Ekso Bionics اشاره کرد که برای کمک که افرادی که دچار آسیب های نخاعی شده اند و قادر به ایستادن و راه رفتن نیستند طراحی شده اند. این فناوری به توانبخشی افرادی که دچار سکته مغزی یا صدمات ناشی از ضربه شده اند نیز کمک می کند و با فراهم کردن امکان حرکت کامل به آن ها توانایی کنترل اندام شان را می دهد.

در حال حاضر این فناوری ها صرفا هدفشان افرادی است که دچار جراحت یا ناتوانی جسمی شده اند اما هفته پیش در یک سرمقاله در مجله Science Robotics اعلام شد که احتمالاً موارد استفاده از آن ها بزودی بسیار گسترش خواهد یافت.

نویسندگان در این سرمقاله نوشته اند:

“با افزایش سرعت پیشرفت هوش مصنوعی و رباتیک، نیاز به بحث و بررسی بیشتری در مورد تحولات آینده فناوری ها است. این امر بدیهی به نظر می رسد که فناوری های کمکی آینده نه تنها جبرانی برای ناتوانایی های بشر خواهند بود بلکه توانایی های انسان را از سطح جسمی طبیعی فراتر خواهند برد. این تحول منجر به ایجاد مسائل اجتماعی، سیاسی و اقتصادی بسیاری خواهد شد.”

می توان این پدیده را در حال حاضر نیز در اسکلت هایی که برای افزایش نیرو و استقامت سربازان طراحی شده اند مشاهده کرد. عجیب‌تر از آن، یک تیم تحقیقاتی ژاپنی اخیراً ایده‌ی افزودن اندام مصنوعی را به جای جایگزینی آن ها با اندام واقعی اجرا کرده اند. پروژه‌ی MetaLimbs به بدن کاربر، دو بازوی رباتیک اضافه می کند که با حسگرهایی که روی پاها قرار می گیرند کنترل می شوند.

نسخه‌ی هفته پیش مجله‌ی Science Robotics مطالعه‌ای را معرفی کرد که نشان می داد یک اسکلت کمکی رباتیک از نوع  soft exosuit در کاهش باری که یک دونده باید متحمل شود کمک می کند و می تواند از شبیه سازی های کامپیوتری استفاده کند تا تعیین کند چه نیروهایی را می توان برای کاهش فشار به دونده اعمال کرد.

این نشان می دهد که ماشین ها پتانسیل بسیاری دارند که نه تنها قدرت عضلانی ما را تقویت کنند بلکه بیومکانیک حرکات ما را نیز بهینه سازی کنند. و همان طور که نویسندگان این سرمقاله بیان می کنند، دانشمندان رشته‌ی بیومکانیک سعی در افزاش و بهبود توانایی های ما دارند.

تجهیزاتی مثل ایمپلنت های حلزون گوش برای دهه ها به منظور بازیابی شنوایی در افراد ناشنوا استفاده شده است و تلاش ها و آزمایشات بسیاری نیز برای ساخت چشم مصنوعی شده است تا به افراد نابینا کمک کند که بتوانند بینایی خود را مجدداً به دست آورند. در ماه های اخیر نیز گزارشات بسیاری در زمینه تلاش های انجام شده برای تقویت هوش انسان با استفاده از ایمپلنت های عصبی منتشر شده است.

مسلماً هنوز برای این که مردم بخواهند دست واقعیشان را قطع کنند تا یک دست رباتیک براق جدید داشته باشند، خیلی زود است. و احتمالاً شرکت هایی که به دنبال تولید انبوه رابط های عصبی برای مصرف کنندگان هستند، در تخمین افرادی که به صورت داوطلبانه جراحی مغز را تحمل می کنند بیش از حد خوشبین بوده اند.

اما ما انسان ها در حال حاضر نخستین گام ها را به سوی ادغام بدن بیولوژیکمان با ماشین طی کرده ایم.

می توان مدعی شد که تلفن های هوشمند در حال حاضر اساساً نوعی اعضای مصنوعی هستند که برای ارتقای ارتباطات و حافظه‌ی ما طراحی شده اند. و از آن مسلم تر تقویت کننده های شبه سایبورگی است که احتمالاً در زندگی بسیاری از ما ظهور خواهند کرد.

این پدیده چه پیامدهایی برای بشریت خواهد داشت؟ تکامل طبیعی برای مدت ها تکیه بر جهش هایی داشته که مزایای جزئی اما قابل توجهی برای افراد داشته که به تدریج در سراسر جمعیت گسترش می یابند. اگر فناوری های جدید عرصه‌ی اندام های مصنوعی نیز برای تقویت این برتری ها دست به کار شوند، تاثیر آن ها بسیار قابل توجه خواهد بود.

نگرانی اینجاست که این تقویت کننده‌های جدید فقط در دسترس افرادی خواهند بود که بتوانند هزینه آن را بپردازند. به این ترتیب طی چند نسل شاهد ظهور افراد برتری خواهیم بود که نه فقط از نظر اقتصادی بلکه از نظر جسمی و ذهنی از بقیه انسان‌ها برتر خواهند بود.

همزمان این فناوری ها وعده‌ی ایجاد استاندارد مناسب زندگی برای افراد بیشماری را می دهد که دچار بیماری یا آسیب و جراحت شده اند. و در صورت کاربرد منصفانه، دستگاه هایی که هدف افزایش توانایی های ما را دارند، می توانند ما را در رویارویی با بسیاری از چالش هایی که جامعه با آن روبرو می‌شوند، مجهزتر کنند.

اما همانطور که نویسندگان این سرمقاله اشاره می کنند، در حال حاضر نیاز است که بحث و تبادل نظرهایی در رابطه با این که “بهترین راه برای حرکت به سوی این مرحله جدید در تکامل چیست؟” شروع شود. از آن جایی که هدف و تمرکز این تجهیزات تا به امروز بازیابی و بهبود عملکردهایی بوده که از دست رفته اند، ما از این واقعیت غافل شده ایم که این تجهیزات اکنون به نقطه ای رسیده اند که می توانند عملکردهای ما را بهبود ببخشند یا حتی توانایی های جدیدی به ما اعطاء کنند.

منبع singularityHUB

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده

دیدگاه بگذارید

اولین کسی باشید که یک دیدگاه ارسال میکند.

Notify of
avatar
wpDiscuz